İdealizm kavramı felsefe alanındaki en temel iki unsurdan bir tanesidir. Fakat yazımızda kullanım amacı bir bu anlamıyla değildir. İdeallere sahip olma ya da Türkçe karşılığıyla bir ülküye sahip olma maksadını içeriyor.
Tarihsel süreç içerisinde belirli kırılma anları vardır. Bir şeylerin darbe aldığını hissettiğiniz, artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağına dair bir kanaat geliştirdiğiniz anlar. İşte o anların kümülatif bir şekilde ivmesi hızlanarak biriktiği bir zamana geldiğimizi görüyoruz.
İnsanoğlu tarih boyunca hep önüne çıkan sorunları aşmıştır, önüne çıkması muhtemel sorunlara ise toplumsal bir direnç oluşturamamıştır. Yani bu alanda önleyici hekimlik yapılamamış, hastalık kapılmış ve sürü bağışıklığı kazanılması beklenmiştir.
21. Yüzyıl kapitalizmi ve çevresinde oluşan kültürel örüntüler özellikle geçtiğimiz yüzyılın son çeyreğinden itibaren baskınlığını artırmaya başlamış ve insan ilişkilerini yeniden anlaşılma gereken bir aşamaya getirmişti. Fakat insanlığın yaşadığı son gelişmeler artık içinde yaşadığımız düzen içerisinde bütün kavramların anlamını yitirmeye başladığının bir göstergesidir.
Katı olan herşeyin buharlaştığı acımasız bir çağa; elde olan manevi cephanesini yitirerek ve bence hiçbir öngörüsü olmadan girdi insanoğlu.
Uğruna bedeller ödenecek inançların, düşüncelerin ve felsefelerin etkisinin kırıldığı, kalanların marjinalize edildiği ideallerin tarihin geride kalan sayfalarına itilmeye çalışıldığı böylesi bir yere doğru gidiyoruz.
Elbette insanoğlunun daha önce tanık olmadığı doğal sorunlar, teknolojik gelişmeler ve toplumsal olaylarla birlikte ilerliyoruz. Endişem ideallerin yok olduğu çağın diğer adı insanın yok oluş çağı olmasıdır. Çünkü ideal denen şey bir ulaşılmayacak hedefe işaret eder o ulaşılmaz ereğin temel yakıtı insanın inancıdır. İnsana inanmayan hiçbir ideal insanı da inandıramaz.
1990’ların başından itibaren tartışmasız bir hegemonya kuran Neo-Liberal sistem azgınlığını her gün artırırken ‘Tarihin Sonu’ tezi günden güne bizi Dünyanın ya da insanlığın sonuna ilerletiyor olabilir. İşte tam da burada yeniden ideallere, metadan önce insanı ve insani değerleri başat olan doğayı koruyup gözeten bir fikri manzumeye ihtiyacımız var. Bunu bulamazsak işler daha da kötüye gidecektir.
